Inleiding

Nebbiolo is ongetwijfeld één van de meest bijzondere druivensoorten ter wereld. Deze kleine, blauwe druif heeft zijn weg gevonden naar het pantheon van de grote rode wijnen, en is vooral bekend als de ster achter Barolo en Barbaresco, twee van Italië’s meest prestigieuze wijnen.

Herkomst en Groei

De Nebbiolo-druif vindt zijn oorsprong in de mistige heuvels van Piemonte, in Noord-Italië. De naam “Nebbiolo” komt waarschijnlijk van het Italiaanse woord ‘nebbia’, wat ‘mist’ betekent – een fenomeen dat vaak te zien is in Piemonte tijdens de oogstperiode.

De Nebbiolo-druif is behoorlijk kieskeurig; hij floreert alleen in specifieke omstandigheden. De wijnstokken houden van zonrijke hellingen met goed doorlatende bodems en hebben een lang groeiseizoen nodig om hun volledige rijpheid te bereiken. Vandaar ook dat buiten Italië er maar weinig plekken zijn waar deze druif succesvol wordt verbouwd.

Kenmerken van Nebbiolo Wijn

Nebbiolo produceert wijnen die rijk zijn aan tannine en zuurgraad – eigenschappen die bijdragen aan hun potentieel voor veroudering. Jonge Nebbiolos kunnen robuust en stevig overkomen met prominente tannines, maar naarmate ze ouder worden verzachten ze, waardoor complexe aroma’s naar boven komen die doen denken aan kersen, leer, anijs en truffel.

Barolo vs Barbaresco: Twee Gezichten van Nebbiolo

Barolo en Barbaresco zijn beiden gemaakt van 100% Nebbiolo-druiven, maar ze verschillen aanzienlijk qua stijl en karakter.

Barolos worden vaak beschreven als krachtiger met steviger tannines en hogere zuurgraad – eigenschappen die hen tot uitstekende bewaarwijnen maken. Ze mogen pas op de markt worden gebracht na minimaal drie jaar rijping (waarvan minimaal twee op vat).

Barbarescos, daarentegen, hebben minder strenge rijpingsvereisten (minimaal twee jaar rijping) en staan bekend om hun elegantie en verfijning. Ze worden gekarakteriseerd door hun zachtere tannines die sneller verzachten dan die van Barolos.

Spijscombinaties

Dankzij hun gestructureerde tannines en hoge zuurgraad passen Nebbiolos perfect bij gerechten met veel eiwitrijk voedsel zoals stoofschotels of gegrild vlees. Ook truffelgerechten of risotto passen perfect bij deze robuuste wijnsoort.

Conclusie

Of je nu kiest voor een machtige Barolo of een elegante Barbaresco; of je simpelweg wil genieten van de uniekheid die elke fles Nebbiolo-wijn biedt: het avontuur belooft altijd boeiend te zijn! Het is een prachtige ontdekkingstocht vol diverse smaken en aroma’s – een reis door traditie, terroir en tijd zelf.

Tequila, de bekende Mexicaanse gedistilleerde drank, bestaat al eeuwen en dat is genoeg tijd om een paar goede sterke verhalen te vertellen over de rijke geschiedenis van de Tequila.

Wie ouder is dan 21 heeft tequila waarschijnlijk al minstens één keer geprobeerd, als het al niet in zijn favoriete drankje aan de bar zit. Terwijl je shotjes achterover gooit of aan een margarita nipt, denk je er misschien niet aan waar de drank vandaan komt, maar als je wat kennis wilt delen met je drinkmaatjes of in je achterzak wilt hebben voor een trivia avond, dan geven we je graag een overzicht van de geschiedenis van tequila.

1000 B.C. tot 200 A.D.: De Azteken fermenteren Agave
De tequila die we vandaag de dag kennen en liefhebben is niet begonnen op de manier zoals we het nu kennen. In zijn vroegste versie, was het bekend als pulque en werd gemaakt van het gefermenteerde sap van de agave plant door de Azteekse beschaving in wat nu Noord-Mexico is.

De melkachtige vloeistof was zo belangrijk voor de Azteekse cultuur dat zij twee goden vereerden die bekend stonden om hun relatie met drank.

1400 & 1500: De Spanjaarden distilleren Agave
Velen geloven dat de Spaanse invasie van de Azteekse beschaving in de jaren 1500 het begin markeert van een distillatieproces dat wordt gebruikt voor de agave plant om tequila te maken. Toen de voorraad brandewijn opraakte, gebruikten de Spanjaarden modder en agave om een drank te maken (die meer lijkt op de hedendaagse mezcal).

In het begin van de jaren 1600 bouwde de Markies van Altamira (een Spaanse edelman) de eerste grootschalige distilleerderij in wat nu Tequila, Jalisco is. Jalisco is de plaats waar tot op de dag van vandaag nog steeds de meeste tequila wordt geproduceerd.

Jaren 1700 tot 1800: Moderne Tequila wordt geboren
In de jaren 1700 werden mezcal wijnen een belangrijk exportproduct omdat de stad Tequila op de route lag naar de pas geopende Pacific haven van San Blas. Mezcal-wijnen uit de regio ontwikkelden een reputatie van kwaliteit, zelfs in het stedelijke Mexico City.

De eerste fabrikant met licentie was Jose Antonio Cuervo (“Joe Crow” van de Cuervo Montaño familie), die in 1758 van de koning van Spanje de rechten kreeg om een stuk land te cultiveren. Hij verwierf dit eigendom – de hacienda Cofradia de las Animas – van Vicente de Saldivar, die reeds een kleine, particuliere distilleerderij op het land exploiteerde.

In 1795 kreeg zijn zoon Jose Maria Cuervo van de Kroon de eerste vergunning om mezcal-wijn te produceren en stichtte hij de eerste officiële Mexicaanse distilleerderij. Zijn Casa Cuervo (of Taberna de Cuervo) bleek zeer winstgevend. In 1812, stierf Jose en liet zijn bezittingen na aan een zoon, Jose Ignacio, en een dochter Maria Magdalena. Zij trouwde met Vicente Albino Rojas – haar bruidsschat was de stokerij. Vicente veranderde de naam in ‘La Rojeña’ en verhoogde de productie.

Tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog werd tequila steeds minder belangrijk, deels omdat de haven van Acapulco San Blas verdrong als de belangrijkste haven van de Stille Oceaan. Tequila werd pas weer belangrijk na 1821, toen Mexico onafhankelijk werd en Spaanse producten moeilijker te krijgen waren.

Tijdens de Drooglegging in de Verenigde Staten begonnen schurken meer tequila te drinken in de States of reisden naar Tijuana om hun shot te krijgen.

Tegen 1936 was het weer legaal om te drinken in de Verenigde Staten en naar Mexico gaan voor een leuke tijd was niet langer een vereiste. Maar een verslaggever genaamd James Graham en zijn vrouw maakten een reis naar Tijuana, waar ze terecht kwamen in een van de overgebleven bars die werden gerund door een Ier genaamd Madden, die in het gebied bekend stond om zijn Tequila Daisy. Hoewel Madden toegaf dat de creatie van het drankje een gelukkige vergissing was, is het een van de meest gevierde in de V.S. geworden (margarita in het Spaans betekent madeliefje). Wanneer was de laatste keer dat je Cinco de Mayo hebt gevierd zonder een margarita?

1974: “Tequila” wordt het intellectuele eigendom van Mexico
In een poging om de term “tequila” in handen te krijgen, verklaarde de Mexicaanse regering de term in 1974 tot haar intellectuele eigendom. Dit maakte het noodzakelijk om tequila te maken en te laten rijpen in bepaalde gebieden van Mexico

Om de kwaliteit van tequila te garanderen werd in 1978 de Normas Oficial Mexicana (NOM) opgericht om alle landbouw-, industriële en commerciële processen met betrekking tot tequila te reguleren.

Er zijn nu slechts vijf regio’s waar legaal tequila kan worden gemaakt, de meeste in het noordwesten van het land en binnen 100 mijl van Guadalajara. De meeste bevinden zich in de staat Jalisco (met inbegrip van de gemeenten Tequila, Tepatitlan, Guadalajara, Amatitan, Arandas, Arenal, Capilla de Guadalupe, Zapotlanejo en Atotonilico), de rest bevindt zich in de aangrenzende staten Guanajuato, Michoacan, Nayarit en de noordoostelijke staat Tamaulipas. De gebieden zijn allemaal semi-aride met kleigrond, meestal plateaus en hooglanden. In Jalisco’s Tequila regio liggen de velden op de hellingen van twee gedoofde vulkanen.

In 1980 waren er 33 distilleerderijen die 30 tot 35.000 hectare bebouwden en werk boden aan 5.800 mensen om tequila te maken. Dit aantal is uitgegroeid tot ongeveer 70 distilleerderijen ; op twee na bevinden alle zich in Jalisco, met als voornaamste buitenbeentje Chinaco in het afgelegen Tamaulipas aan de Golfkust. Volgens de planning zullen in de komende twee jaar nog ongeveer 15 distilleerderijen hun deuren openen. Meer dan 50.000 hectare agave wordt verbouwd, en het aantal arbeidskrachten bedraagt ongeveer 38.000. Er zijn momenteel meer dan 500 merken tequila verkrijgbaar.

Hoewel de Verenigde Staten jarenlang de grootste consument zijn geweest, is de Mexicaanse consumptie snel gegroeid en in 1997 was de binnenlandse verkoop bijna even groot als de export (export: 84,35 miljoen liter; binnenlandse verkoop 72,19 miljoen liter). De Regelgevende Raad voor Tequila (Consejo Regulado de Tequila, of CRT) werd in 1994 opgericht om toezicht te houden op de productie, kwaliteit en normen in de industrie.

Dus als u de volgende keer een shotje met zout en limoen bestelt, bedenk dan dat de drank die u drinkt verschillende millennia, culturele verschuivingen en nog veel meer overspant.

De oorsprong van Cognac gaat terug tot de 16e eeuw toen Nederlandse kolonisten naar deze Franse streek kwamen om zout, hout en wijn te kopen. De reis terug naar huis maakte het bewaren van de wijn echter moeilijk en ze moesten een betere manier vinden om de wijn te bewaren. Zij begonnen met het distilleren van de wijn tot eau-de-vie, wat een goede oplossing was voor de conservering, maar uiteindelijk realiseerden zij zich dat een tweede distillatie een nog fijner, eleganter en aangenamer product zou opleveren. Dit is in wezen het ontstaan van brandewijn. In feite komt het woord “brandewijn” van het Nederlandse woord “brandewijn” dat gebrande wijn betekent.

Brandewijn wordt over de hele wereld gemaakt, maar alleen brandewijn die in de Cognac-streek in Frankrijk wordt gemaakt, en onder de strengste richtlijnen, mag “Cognac” worden genoemd.

De Cognacstreek strekt zich uit over twee regio’s in het westen van Frankrijk, Charente-Maritime (grenzend aan de Atlantische Oceaan) en Charente (iets verder landinwaarts). Er zijn zes crus (of groeigebieden) aangewezen voor de productie van Cognac. In afnemende volgorde van rijpingspotentieel en kwaliteit zijn dat de volgende: Grand Champagne, Petite Champagne, Borderies, Fins Bois, Bons Bois, en Bois Ordinaires.

Elke regio is een andere AOC die Cognac produceert met verschillende kenmerken en rijpingsmogelijkheden. De term “Fine Champagne” is een AOC die verwijst naar een Cognac samengesteld uit Grande en Petite Champagne eaux-de-vie, met ten minste 50% Grande Champagne.

Zelfs binnen het afgebakende gebied mag een Cognac die niet voldoet aan een van de strenge criteria die zijn vastgesteld door het BNIC-Bureau National Interprofessionel du Cognac, geen Cognac worden genoemd.

Zo moet de Cognac volgens de voorschriften ten minste 30 maanden rijpen op Frans eikenhout dat hoofdzakelijk afkomstig is uit de bossen van Limousin en Tronçais in Midden-Frankrijk. Hij moet worden verkregen door dubbele distillatie in traditionele koperen Charentais distilleertoestellen. De producenten mogen alleen distilleren tussen 1 november en 31 maart na de oogst. En natuurlijk moet de gebruikte wijn afkomstig zijn van specifieke witte druivenrassen.

Ugni Blanc is de belangrijkste variëteit in de moderne Cognac. Vóór de Phylloxera-crisis van de jaren 1870, die heel Europa trof, was Folle Blanche de dominante variëteit voor Cognac.

In de jaren 1870 sloeg het noodlot toe door een uitbraak van Phylloxera, een bladluis die de wortels van de wijnstok aantast en zo de hele plant doodt. Hoewel een oplossing werd gevonden – de wijnstokken werden geënt op Amerikaanse onderstammen die ongevoelig waren voor Phylloxera, maar de schade was aangericht. Het wijnbouwareaal in de Cognacstreek daalde van 280.000 hectare medio de jaren 1870 tot iets meer dan 40.000 hectare twee decennia later.

Na de crisis werden de wijngaarden in de Cognac-regio herbeplant met Ugni Blanc, vooral omwille van zijn hoge zuurtegraad, discrete aroma’s en weerstand tegen infecties. Tot op de dag van vandaag blijft Ugni Blanc de dominante variëteit, aangezien het meestal 95% van de blend uitmaakt, de rest wordt gevormd door Folle Blanche en Colombard. Ondanks het feit dat Folle Blanche gematigder en moeilijker te onderhouden is, streven sommige producenten ernaar hun wijngaarden te herbeplanten met voornamelijk Folle Blanche en terug te keren naar de oudere stijl van Cognac.

Het proces om Cognac te maken begint met het persen van de witte druiven in een pneumatische pers om druivensap te krijgen, gevolgd door een gistingsperiode van 10 dagen. De resulterende witte wijn is zeer zuur en zeer fruitig met een laag alcoholgehalte (8-10º). Dit is een ideaal canvas voor het maken van een fijne Cognac. Het doel van de distillatie is het aroma en het bouquet van de wijn te selecteren en te concentreren. Distillatie gebeurt door verhitting van de wijn, een proces waarbij alcohol en andere vluchtige bestanddelen op subtiele wijze worden gescheiden van de organische, niet-vluchtige bestanddelen van de wijn.

Cognac kan alleen worden gedistilleerd in een “alambic charentais”, de pan die in deze streek al 400 jaar wordt gebruikt. Hij is gemaakt van koper, en bestaat hoofdzakelijk uit een ketel, een uivormige kop, een zwanenhals, en een condenserende serpentine ondergedompeld in een waterreservoir. Koper is een uitstekende warmtegeleider, en dankzij zijn chemische eigenschappen kan het ongewenste vetzuren die anders de smaak zouden bederven, fixeren en elimineren.

Bij de eerste distillatie wordt de witte wijn gekookt en komen de alcoholdampen vrij. Wanneer zij door de serpentine gaan, veranderen zij in een melkachtige vloeistof die “brouillis” wordt genoemd. Het doel van deze eerste distillatie is het afsnijden van de “kop” en de “staart”, die de meest en de minst vluchtige componenten zijn. Bij de tweede distillatie, ook wel “la bonne chauffe” genoemd, wordt de brouillis opnieuw gekookt om de “kop” en de “staart” af te snijden en het “hart” te produceren, dat verder de kristalheldere vloeibare eau-de-vie is. Dit wordt nu in eikenhouten vaten gegoten en bewaard om te rijpen.

Het rijpingsproces is een essentiële stap die een constante uitwisseling tussen de eau-de-vie, het hout en de lucht mogelijk maakt. Dit is nodig voor de langzame en natuurlijke ontwikkeling van aroma’s uit de 3 grote families: fruit, bloemen en specerijen, onder andere. Hoe langer de cognac rijpt, hoe meer aroma’s en complexiteit hij ontwikkelt.

De vloeistof gaat door 3 verschillende eikenhouten vaten om verschillende kenmerken in het eindproduct te krijgen. De eerste 6-12 maanden zal het beginnen in een nieuw eiken vat waar het veel van zijn kruidige aroma’s krijgt. Vervolgens gaat het in een ouder gerijpt vat dat de Cognac meer textuur, souplesse en complexe aroma’s geeft. Tenslotte wordt hij gerijpt in een oud vat van 10-20 jaar dat het eindproduct zal verfijnen.

De onofficiële graden die worden gebruikt om cognac op de markt te brengen op basis van hun leeftijd zijn:

– VS ( Very Special) of *** (drie sterren): minstens 2 jaar gerijpt op eikenhout
– VSOP (Very Special Old Pale): ten minste 4 jaar gerijpt op eikenhout
– Napolean of XO (Extra Old): minstens 6 jaar gerijpt op eikenhout

Hoe ouder de Cognac, hoe meer geld u zult uitgeven. Dit betekent echter niet dat hij het beste is. Net als bij wijn is het proeven van Cognac een subjectieve ervaring en iemand kan gemakkelijk de voorkeur geven aan een VSOP boven een XO, afhankelijk van zijn persoonlijke smaakpapillen.

Een andere kwestie bij het proeven van wijn is hoe je het moet serveren.

Als u de Cognac puur en zoals bedoeld door de keldermeester wilt proeven, moet deze worden geserveerd in het juiste glas en op de juiste temperatuur. Het ziet er misschien ultra chic uit, maar vergeet die bolvormige glazen die je urenlang in je open handpalm kunt koesteren, je drankje opwarmen en er de hele nacht aan nippen.

Deze traditie stamt van vele jaren geleden, toen de gemiddelde kamertemperatuur aanzienlijk lager was en het dus nodig was je drankje op te warmen om alle mogelijke aroma’s vrij te laten komen. Vandaag de dag, met een hogere kamertemperatuur, zal deze manier van drinken de Cognac niet op zijn best ervaren, omdat hij te warm zal zijn en alle subtiele aroma’s zullen ontsnappen, waardoor je met een zeer eenvoudige drank blijft zitten.

Het juiste glas is dus een glas met een bolvorm die aan de bovenkant smaller wordt en een steel heeft om het glas aan vast te houden. (zie foto)

In de 18e eeuw ontstonden de beroemde Cognac-huizen van vandaag, met Martell als eerste in 1715, opgericht door Jean Martell uit Jersey, en Rémy Martin een decennium later. In die tijd kochten de Cognac-huizen al brandewijnen van druiventelers en landbouwers, in plaats van alles zelf van de grond af aan te maken. Dit is nog steeds het geval in Cognac, waar bedrijven druiven en eaux de vie inkopen, mits deze aan hun strenge normen voldoen.

Er zijn honderden Cognac-producenten in de regio, maar de tophuizen volgens verkoop en reputatie zijn:

Hennessy
Remy Martin
Martell
Courvoisier
Camus

Hoewel ze elk hun eigen verhaal en hun eigen roem hebben, delen deze Cognac-huizen in hun waarden, traditie en de pioniersgeest die hen op de kaart zette.

Nog meer weten over Cognac? Ontdek alles over Cognac op Wikipedia.

Of op de officiële site van cognac.fr

Gin, in zijn meest elementaire termen, is een alcoholische drank met een alcoholvolumegehalte van ongeveer 40% (80 proof) of meer, die wordt verkregen door graandistillatie en voornamelijk op smaak wordt gebracht met jeneverbessen (of jeneverbes-extract). Laat ons even in de geschiedenis van de gin duiken.

In feite… dankt gin zijn naam aan het Nederlandse woord voor jeneverbes, dat jenever is. Want het is inderdaad de jeneverbes, die nederige conifeer, die boom van gedraaide stam en knoestige takken, die jenever onderscheidt van alle andere soorten likeur, want het is inderdaad de jeneverbes die het overheersende aroma en de overheersende smaak moet zijn om de drank als jenever te kunnen aanmerken.

Gin vindt zijn oorsprong waarschijnlijk in spirits die reeds in de Middeleeuwen werden geproduceerd, met verwijzingen naar een geest gearomatiseerd met “jenever” in een 13e eeuws Vlaams manuscript. Tegen 1600 produceerden de Nederlanders serieus jenever, met honderden distilleerderijen in de stad Amsterdam alleen al.

Zoals zovele dingen (denk maar aan coca-cola en heroïne) werd jenever oorspronkelijk geproduceerd als geneesmiddel. Het werd door “apothekers” gedistribueerd voor de behandeling van kwalen als jicht en dyspepsie. Gin won aan populariteit tijdens de Dertigjarige Oorlog, toen Britse soldaten die op Nederlands grondgebied vochten werden gesterkt met “Dutch Courage” door, je weet wel, gin te drinken.

Goede tijden op “Gin Lane”

Het duurde niet lang voordat deze heerlijke drank op grote schaal het Kanaal overstak. In de tweede helft van de 17e eeuw en in de eerste jaren van de 18e eeuw won gin snel aan populariteit in Engeland, waardoor de associatie die de drank nog steeds met dat land heeft, werd versterkt. Sommige deskundigen schatten dat in 1720 maar liefst een kwart van de huishoudens in Londen zijn eigen gin produceerde. Deze periode in de geschiedenis van de legendarische stad werd bekend als “The Gin Craze”, een tijdperk dat zo ontzagwekkend was dat het Parlement in de loop van 22 jaar niet minder dan vijf belangrijke wetgevingsbesluiten moest goedkeuren in een vergeefse poging om de consumptie van gin door de bevolking te beteugelen.

Gin bleef populair bij de Britten, vooral door het gebruik ervan door soldaten en kolonialen die in landen woonden waar veel malaria-infecties voorkwamen: gin was uitstekend in staat om de onaangename, bittere smaak van het antimalaria alkaloïde kinine te maskeren, een noodzaak voor de vatbare buitenlanders. Dit medisch elixer ontwikkelde zich tot de Gin & Tonic die we vandaag de dag kennen en waarderen.

In het moderne tijdperk heeft gin een heropleving in populariteit gekend nu mixology mainstream is geworden. Van de klassieke martini tot de Gimlet tot de Tom Collins, weer overal in tavernes geschud en geroerd.

Bepaalde soorten gin kunnen puur of met ijs worden gedronken, zoals Bombay Sapphire, een soort die met niet minder dan 10 “botanicals” wordt geproduceerd, waaronder jeneverbes en citroengras. Andere gins zijn perfect geschikt om in cocktails te worden gemengd. Ik denk bijvoorbeeld aan Tanqueray, dat al bijna 200 jaar volgens hetzelfde basisrecept wordt gedistilleerd.

En voor de goede orde, dat maakt het een relatieve nieuwkomer. Veel distilleerderijen produceren hetzelfde type gin al sinds het begin van de jaren 1700.

Al vele jaren produceert Schotland enkele van de beste whisky’s die de wereld ooit heeft gezien.

Als dusdanig zijn we niet alleen de complexiteit en de fijne kneepjes van een goede fles Scotch gaan appreciëren, maar hebben we ook een adoratie, neen, een obsessie ontwikkeld voor Scotch whisky en het voortdurende streven naar perfectie. Het is voor ons een groot voorrecht om onze liefde voor Schotse whiskey met jullie te mogen delen in deze post, die zich voornamelijk zal richten op ’s werelds meest geliefde single malt Schotse whisky’s.

Soorten Schotse whisky

Er zijn twee hoofdtypes van Scotch: single malt en single grain. Uit deze twee soorten worden drie subcategorieën gevormd. Deze categorieën zijn blended Scotch, blended malt Scotch, en blended grain Scotch.

Single Malt

Single malt Scotch is vandaag de dag de meest populaire keuze in Noord-Amerikaanse huizen. Dit is een gerijpte whisky die gemaakt wordt door één enkele distilleerderij met alleen gemoute gerst en water. Hij bevat geen andere granen en moet in Schotland gedistilleerd, geproduceerd en gebotteld worden.

Single Grain

Single grain Scotch vind je minder vaak in de schappen van je lokale slijterij. Het begint met water en gemoute gerst, maar daarna worden er extra hele granen aan toegevoegd, waardoor het niet voldoet aan de wetten die het single malt mogen noemen. Net als single malt Scotch moet ook dit product in Schotland worden gebotteld om de naam “Scotch” te mogen dragen. Het is dit type Scotch waar de meeste blended Scotch whiskey van gemaakt wordt.

Blended Scotch

Een blended Scotch whisky wordt gemaakt van minstens één of meerdere single malt Scotch whisky’s die samen met een single grain Scotch whisky worden geblend.

Blended Malt Scotch

Een blended malt Scotch is eigenlijk een van de meest ongewone soorten Scotch die men vandaag kan vinden. Vroeger werd dit een “vatted malt” of een “pure malt” genoemd wanneer de blender twee of meer single malt Scotch whisky’s van minstens twee afzonderlijke distilleerderijen neemt en ze samenvoegt om één batch whisky te creëren.
Blended Grain Scotch

Een blended grain Scotch is vergelijkbaar met een blended malt, behalve dat er twee of meer single grain Scotch whisky’s van minstens twee afzonderlijke distilleerderijen worden gebruikt. Deze worden dan samengevoegd om één enkele batch whisky te creëren.

Double Malt Scotch

Veel mensen hebben wel eens gehoord van een whiskey die een “double malt” Scotch wordt genoemd. Opgemerkt moet worden dat deze eigenlijk niet bestaan. Wanneer een fles single malt Scotch “double malt” of “triple malt” wordt genoemd, betekent dit gewoon dat hij in twee of meer soorten vaten is gerijpt. De echte term hiervoor is “double wood” of “triple wood”. Dit is heel gebruikelijk in de whiskywereld en ondanks het feit dat de whisky in meerdere vaten is gerijpt, valt hij nog steeds onder de categorie single malt.